درباره وبلاگ‌نویسی و روزنامه‌نگاری

در عصر و زمانه‌ای که تقریباً همه ما در فضای مجازی زندگی می‌کنیم و اینترنت امکان نوشتن و ابراز عقیده و عرض‌اندام را برای همه فراهم کرده است و می‌توان از سنگین‌ترین بحث و جدل‌های سیاسی تا سخیف‌ترین واکنش‌های اجتماعی را در کمتر از یک ثانیه در وبلاگ‌ها و شبکه‌های اجتماعی به سراسر عالم پرتاب کرد، جای یک نوشته مکتوب، منسجم و فراگیر درباره ساز و کار ورود به حوزه نوشتاری این پدیده شگرف در کشورمان خالی بود.
این خلاء را محمود سلطان‌آبادی، وبلاگ‌نویس سال‌های دور و کارشناس ارشد روزنامه‌نگاری و علوم ارتباطات به خوبی با کتاب تازه منتشره‌اش «وبلاگ‌نویسی و روزنامه‌نگاری» پر کرده است. وی در این کتاب قدم به قدم عرصه‌های تکنیکی موضوع را برای مخاطب باز کرده است؛ از «مفاهیم» وبلاگ‌نویسی شروع کرده و با «اخلاق» که مبحث مهم و چالش‌برانگیز امروزین فضای مجازی است، کتابش را به پایان برده است.
این کتاب که زبانی ساده و روان دارد در فصل دوم با پرداختن به تکنولوژی‌های وبلاگ‌نویسی، مخاطب را با مفاهیم علمی و کاربردی این حوزه آشنا می‌کند و در فصل سوم به زبان نوشتاری حوزه وبلاگ‌ها می‌‌پردازد و قواعد نوشتاری در وبلاگ‌ها را برای ما بر می‌شمارد.
کتاب در فصل چهارم به سیر تحول وبلاگ‌نویسی می‌پردازد و از چگونگی رشد وبلاگ‌ها، تا نقش آنان در مبارزات انتخاباتی، کارکردشان در مواقع بحرانی، پیدایش روزنامه‌نگاری شهروندی و... را به طور جامع مورد بررسی قرار می‌دهد.
یکی از بحث‌های اساسی کتاب که در فصل پنجم به بار نشسته و رویکرد اصلی کتاب است، پرداختن فراگیر به این سؤال است که اصولاً «آیا وبلاگ‌نویسی، روزنامه‌نگاری است؟» سؤالی که امروز نه تنها در ایران بلکه در دنیا نیز سؤال چالش‌برانگیز حوزه عالمان علوم ارتباطات است. نویسنده با سرفصل‌های متنوع در این بخش تا حد امکان سعی کرده است، نظرات مخالف و موافق صاحب‌نظران این حوزه را مورد تقابل قرار دهد تا در فرایند آن مخاطب، خود به برداشت لازم دست یابد. این کتاب در پایان نیز تنی چند از استادان روزنامه‌نگاری و علوم ارتباطات در ایران را به تأمل درباره همین سؤال وا داشته تا دیدگاه‌های خود را کوتاه و خلاصه برای خوانندگان کتاب قلمی کنند. کتاب ساده، روان و خوش فرم است، در تعداد صفحاتی منطقی و معقول (۲۲۴ صفحه) و به دور از زیاده‌گویی‌هایی که می‌توانست از ماهیت فریبنده این حوزه سرچشمه گیرد.